Vergelijking van koelmiddellekdetectiemethoden:
1. Zeepbelmethode: Detecteert lekken door bellen te observeren; goedkoop, eenvoudig, maar ongevoelig voor micro-lekken, lastig te bedienen, geschikt voor voorafgaande controles en het opsporen van grote lekken.
2. Elektronische lekdetector: gebruikt een sensor voor detectie; hoge gevoeligheid, draagbaar, maar gevoelig voor interferentie en vereist onderhoud; de meest gebruikte methode voor het nauwkeurig lokaliseren van lekkages in reparatiesituaties.
3. Fluorescerende lekdetectie: gebruikt ultraviolet licht om fluorescentie op te wekken; intuïtief, nauwkeurig, traceerbaar, maar vereist voorafgaande toevoeging van fluorescerende kleurstof en is een post-detectiemethode; geschikt voor het opsporen van moeilijk-om-microlekken-op te sporen en voor regelmatig onderhoud.
4. Infraroodbeeldvormingsmethode: detecteert temperatuurverschillen; efficiënt, groot-bereik, intuïtief, maar extreem duur; geschikt voor snelle screening van grote systemen en complexe pijpleidingen.
5. Druktestmethode: detecteert drukveranderingen; zeer betrouwbaar en dient als de uiteindelijke verificatiestandaard, maar kan de leklocatie niet lokaliseren en is tijd-rovend; gebruikt om de luchtdichtheid van het systeem na reparaties te bevestigen.
